مرا یاد آور وقتی که رفته ام...

       و رهسپار سرزمین سکوت شده ام...

وقتی دیگر نمی توانی دستم را در دست بگیری

         و من نمی توانم میان ماندن و رفتن و ماندن دو دل باشم

دیگر برای هر حرف و نیایشی دیر است

   و اگر زمانی مرا از یاد بردیو دوباره به یاد آوردی

                             اندوهگین مباش...

بهتر است

        مرا فراموش کنی و لبخند بزنی

    تا این که به یادم باشی 

                      اما ساکت و اندوهگین